Wirtualne Muzeum Barokowych Fresków na Dolnym Śląsku

PL CZ

Carlone, Carlo Innocenzo

  • Data i miejsce urodzenia: XI 1686, Scaria / Val d’Intelvi
  • Data i miejsce śmierci: 17 V 1775, Scaria / Val d’Intelvi

Carlo Innocenzo Carlone był wybitnym włoskim freskantem pracującym na północ od Alp. Urodził się w 1686 roku w Scarii nad jeziorem Como. Pochodził z artystycznej rodziny: jego ojciec był architektem i sztukatorem a brat rzeźbiarzem. Młody Carlone rozpoczął edukację w warsztacie ojca, który szybko zauważył nieprzeciętny talent malarski syna i wysłał go na naukę do pracowni Giulia Quaglia Młodszego. Możliwe, iż artysta szkolił się także w Accademia del nudo w Wenecji, w warsztacie Francesco Trevisaniego w Rzymie i u Charlesa Poersona w Akademii Francuskiej. Około 1710 roku Carlone wyjechał do Pasawy i rozpoczął samodzielną karierę malarską. Przed 1713 rokiem uzyskał tytuł nadwornego freskanta na dworze pasawskich biskupów. Mieszkał w Pasawie, Wiedniu i Pradze, jednak nigdzie nie osiadł na stałe. Artysta miał ustalony rytm pracy – miesiące letnie spędzał na terenie monarchii habsburskiej, natomiast w miesiącach zimowych wracał do ojczyzny.

Carlone malował obrazy olejne na płótnie oraz tworzył dekoracje w technice fresku mokrego (al fresco). Jako freskant specjalizował się w malowaniu scen figuralnych. Wiele dekoracji wykonał wspólnie z malarzami fikcyjnej architektury. Jego pierwsze znane dzieło to dekoracja freskowa w kaplicy pałacowej w Ludwigsburgu (1718–1721). Spośród licznych realizacji Carlonego na szczególną uwagę zasługują dwie prace wiedeńskie: Apoteoza księcia Eugeniusza Sabaudzkiego w Górnym Belwederze (1716) i dekoracja freskowa kaplicy pw. św. Pawła w kościele pw. Michała Archanioła (1721) oraz malowidła na sklepieniu Galerii Przodków w Ludwigsburgu (1730–1733). Ważną realizacją włoskiego mistrza na terenie Środkowej Europy jest również dekoracja freskowa w kaplicy Elektorskiej przy katedrze wrocławskiej (1721–1723).

Sposób malowania Carloniego bywa opisywany jako brawurowy, z wyraźnie widocznymi energicznymi pociągnięciami pędzla. Jego freski łączą iluzję przestrzeni i fikcyjną architekturę z dynamiczną kompozycją. We wczesnych pracach malarza można odnaleźć wpływy jego mistrza, Quaglia Młodszego, a także inspiracje przejęte z późnobarokowych realizacji na terenie Rzymu, Lombardii i Bolonii. Ekspresja i patos obecne w jego dziełach z pierwszej tercji XVIII wieku w późniejszym okresie twórczości powoli ustępują na rzecz rokokowej elegancji i jasnej palety barwnej.

Przez całe życie artysta realizował zlecenia dla znamienitych dworów ówczesnej Europy. Jego najważniejszymi mecenasami byli książęta elektorzy, biskupi i arystokracja, m.in. księżna Eleonora Barbara von Liechtenstein, książę Eugeniusz Sabaudzki, biskup wrocławski Franciszek Ludwik von der Pfalz-Neuburg i margrabiowie von Brandenburg-Ansbach. Po połowie XVIII wieku Carlone na stałe przeniósł się do Włoch, a pod koniec życia wrócił do swojego rodzinnego miasta, gdzie zmarł w wieku 89 lat.

Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz informacje w bazie dla zaawansowanych »